Grand Prix (w wolnym
tłumaczeniu na język polski oznacza Wielką Nagrodę),
nazwa często używana do określenia imprezy, mityngu
lub innych zawodów sportowych rangi mistrzowskiej. Zazwyczaj
do nazwy Grand Prix w sporcie żużlowym, dodaje się przyrostek,
oznaczający państwo organizatora zawodów (stąd np. Grand
Prix POLSKI na żużlu).
Pierwsze zawody rangi mistrzowskiej
rozegrano w 1936r. w Londynie, na stadionie Wembley.
Mistrzem Świata został wtedy Australijczyk - Lionel
Van Praag. Do 1960r. najlepsi zawodnicy toczyli swoje
zmagania na Wembley. Dopiero w 1961r. zawody odbyły
się w Malmoe. Od tego czasu walka o IMŚ rozgrywała się
na różnych arenach, m.in. polskich - w Chorzowie, Wrocławiu.
W drugiej połowie lat siedemdziesiątych w Anglii zainicjowano
zawody pod nazwą: VOLVO Grand Prix.
W jednym z turniejów triumf odniósł
obecny dyrektor GP - Ole Olsen. W końcówce swojej kariery
zawodniczej, sam zamarzył o organizacji podobnego bardzo
prestiżowego turnieju. Marzenie spełniło się i za pewien
okres czasu zorganizował cykl zawodów pod szyldem Speedway
Masters Series. Turniej z czasem stał się bardzo prestiżowym,
dlatego też zajął ważne miejsce w żużlowym kalendarzu.
Ole Olsenowi udawało się na każdy turniej zapraszać
gwiazdy światowego speedway'a.
Zawody Grand Prix przez wiele lat rozgrywane
były w formule jednodniowego finału, który wyłaniał
kolejnego mistrza świata. Taka forma turnieju była poddawana
zmianom. Pierwszą próbę zmiany formy turnieju na 2 -
dniowy podjął urzędujący w tamtym okresie wiceprezydent
Komisji Wyścigów Torowych - Jos Waessen. Holendrowi
sztuka ta nie udała się, lecz już wtedy apelował o zmiany
w sporcie żużlowym. W 1991 roku podczas jesiennego kongresu
FIM (Federation Internationale de Motocyclisme) ogłosił
plany wprowadzenia formuły wyłaniania "Króla Toru"
poprzez cykl Grand Prix. Pomysł wywołał wiele dyskusji
i protestów "wielkich" mocarstw żużlowych,
które były gotowe w formie protestu odłączyć się od
FIM i na własną "rękę" organizować zawody
rangi mistrzostw świata.
Jednak po wielu negocjacjach ustalono,
że finał rozgrywany w niemieckiej miejscowości Pocking
w roku '93 odbędzie się w dotychczasowej formule, a
jedynie pierwsza "10" zakwalifikuje się do
rozgrywek Grand Prix w przyszłym roku. Historia potoczyła
się inaczej, nie tak jak przewidywano. Głównie za sprawą
problemów finansowych, pomysł nowej formuły rozgrywania
GP odroczono o jeden sezon. Według informacji zawartych
w oficjalnym kalendarzu FIM, kolejnych finał IMŚ, tym
razem w roku 1994 swoje macierzyste miejsce rozegrania
miał mieć w Bradford, lecz lokalizację w ostatniej chwili
zmieniono na duńskie Vojens - tzw. domowy stadion Ole
Olsena. Prezydent Jos Vaessen zaufał bezgranicznie Duńczykowi
w sprawie organizacji turnieju, a ten jakby chciał się
odwdzięczyć doprowadził do podpisania historycznej umowy
pomiędzy FIM a TV3 Broadcasting Group Ltd.. Sponsoring
tejże firmy pozwolił sfinansować plany wdrożenia nowej
formuły rozgrywania mistrzostw. Od tamtego czasu Ole
Olsen został dyrektorem generalnym cyklu Grand Prix.Jego
profesjonalne podejście i perfekcjonizm w przygotowywaniu
imprez tej rangi pozwala Mu na pełnienie zaszczytnej
funkcji do dnia dzisiejszego.
Przez następne lata zmieniał się głównie
sposób klasyfikowania w turnieju oraz ilość zawodów
wchodzących w skład GP. Choć forma zawodów przeszła
już wiele przekształceń, cel się do dziś nie zmienił,
cykl ma za zadanie wyłonić najlepszego żużlowca globu,
który potwierdzi swoje umiejętności i predyspozycje
przez cały sezon trwania imprezy.
Damian Polaszewski
//na podstawie http://republika.pl/speedwaygp/
